Ustroń jest jedną z najładniejszych i najczęściej odwiedzanych miejscowości wypoczynkowych w Polsce. Miasto położone jest w Beskidzie Śląskim pomiędzy dwoma szczytami górskimi- Czantorią i Równicą.

W II połowie XVIII wieku odkryto tu pokłady rudy żelaza, co doprowadziło do otwarcia w 1772 r. pierwszej huty w Księstwie Cieszyńskim. Od tej pory Ustroń rozwijał się jako ośrodek przemysłowy. Inwentarz z 1823 r. wymienia również browar, 4 młyny, tartak, cegielnię, piec wapienny i papiernię w Polanie. W 1783 r. powstała drewniana szkoła ewangelicka, nieco później także katolicka. W 1835 r. ewangelicy wybudowali murowaną szkołę. W XIX wieku odkryto też właściwości lecznicze wody, ogrzewanej bogatym w związki siarki żużlem wielkopiecowym. Przy dobrych warunkach klimatycznych spowodowało to popularyzację Ustronia jako miejscowości uzdrowiskowej. Po otwarciu nowej huty w pobliskim Trzyńcu, do której przeniesiono wiele wydziałów z Ustronia, ustrońskie hutnictwo zaczęło podupadać, a w 1897 r. całkowicie wygaszono ostatni wielki piec. Hutę przekształcono w średniej wielkości zakład przetwórstwa żelaza (kuźnię), która funkcjonuje do dziś. Od tej pory Ustroń rozwijał się wyłącznie jako miejscowość uzdrowiskowa i wypoczynkowa.

Ustroń to miasto i gmina zlokalizowana w południowej części Polski, w powiecie cieszyńskim. Do 1954 był siedzibą gminy Ustroń. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa bielskiego. Obecnie miasto należy do województwa śląskiego.

Po raz pierwszy Ustroń wymieniony był około 1305 r w księdze uposażeń biskupów wrocławskich. Pierwsi osadnicy założyli Ustroń Dolny. W 2 poł. XVI w. zaczął powstawać Ustroń Górny a jeszcze dalej w górę Wisły, „na Polance” (dziś Ustroń Polana), pierwszych 12 zagrodników odnotowano w 1607 r. Ustroń Dolny i część Górnego były od najdawniejszych czasów własnością szlachecką. Pozostała część Górnego Ustronia stanowiła własność książęcą. Z czasem ustrońskie dobra szlacheckie uległy rozdrobnieniu, które starali się przejąć książęta cieszyńscy. Elżbieta Lukrecja w 1633 r. kupiła od Mikołaja Rudzkiego część Ustronia Górnego i Polankę, a w 1637 r. – część Ustronia Dolnego, należącą do Tschammera. Pozostałe ostatecznie w 1738 r. zostały wykupione przez księcia cieszyńskiego Franciszka Lotaryńskiego. Obie części Ustronia połączono w jedną wieś w 1839 r.

W 1621 r. w czasie wojny trzydziestoletniej Ustroń został spalony przez przebywające tu wojska neapolitańskie, walczące po stronie katolickiej Austrii. Uciekający przed grabieżami chłopi zaczęli osiedlać się coraz wyżej w górach i przestawiać się na gospodarkę hodowlaną. W 2 poł. XVII w. na okolicznych górach istniało już szereg gospodarstw pasterskich, opartych na wzorach wołoskich. W 1788 r. na Równicy, Orłowej i Czantorii 39 gospodarzy ustrońskich wypasało ok. 1500 owiec i kilkadziesiąt krów.

Zwiedzenie Bieszczad może być niesamowitą przygodą, zawartą w zwiedzaniu bogatej fauny i flory, niespotykanej w innych częściach Polski, wspaniałego krajobrazu i historii terenu. Wędrówkę szlakami Bieszczad warto rozpocząć od uważanej za „Stolicę Bieszczad” miejscowości – Ustrzyki Dolne.

Ustrzyki Dolne są najdalej wysuniętym na południowy wschód ośrodkiem miejskim w Polsce. Położone są w województwie podkarpackim, nad rzeką Strwiąż na wysokości 480 m n.p.m. Obecnie Ustrzyki Dolne zamieszkuje 11 tysięcy mieszkańców.

Historia Ustrzyk Dolnych sięga aż XV wieku. Przez wiele lat trwające zmiany na terenie Ustrzyk Dolnych doprowadziły do dzisiejszego stanu, gminy miejsko-wiejskiej Ustrzyki Dolne. Nazwa miasta oznacza miejsce zbiegu potoków.

W Bieszczadach prawie 1/3 krajobrazu stanowią lasy. W pobliżu Ustrzyk Dolnych znajdują się dwa rezerwaty przyrody. Kompleks leśny ciągnie się od Słowacji, po Ukrainę i Park Krajobrazowy Gór Słonnych. Ze względu na bogactwo krajobrazowe gmina oraz miasto uważane jest za wysokiej klasy środowisko turystyczne.

Biegnąca przez miasto rzeka Strwiąż wyznacza europejski dział wodny, należący do zlewiska Morza Czarnego.

Ustrzyki Dolne dzięki licznym atrakcjom turystycznym należą do gminy typowo turystycznej. Specjalny teren, położenie śródgórskie gminy oraz odpowiedni klimat spowodowały, iż teren odwiedzany jest najczęściej ze względu na możliwość uprawiania sportów zimowych, stąd nazwa Zimowej Stolicy Podkarpacia. W okolicy Ustrzyk Dolnych znajdują się wyciągi narciarskie: Stacja Narciarska Gromadzyń, posiadająca dwa wyciągi dwuosobowe.

Na stoku znajdują się trzy trasy: 750m, 800m i 900m; Stacja Narciarska Laworta, posiadająca również dwa wyciągi, krzesełkowy i orczykowy. Trasy narciarskie posiadają długość 1250 m; Wyciąg narciarski przy Ośrodku Wypoczynkowym „Uroczysko” o długości wyciągu 450 m oraz wyciąg narciarski „Małego Króla” o długości wyciągu 200 m.

W mieście znajdują się obiekty rekreacyjno- sportowe tj. stadion sportowy, kryta pływalnia, sale gimnastyczne, boiska oraz korty tenisowe.

Okolice Ustrzyk Dolnych poprzecinane są 70 km tras rowerowych. Większość tras przebiega przez lasy liściasto- iglaste, zamieszkane przez zwierzynę płową.

Będąc w Ustrzykach Dolnych wspaniałym przeżyciem może być udział w licznych cyklicznych imprezach kulturalnych i sportowych. Do najważniejszych należą Karpacki Jarmark Turystyczny, Festiwal Muzyki Country i Kultur Pogranicza, Święto Chleba, Bieg Lotników, Dni Ustrzyk Dolnych i Międzynarodowa Akcja „Czyste Góry”.

Wybierając się do Ustrzyk Dolnych, w krainę Bieszczad nie bójcie się o nocleg. Agroturystyka w tym regionie jest bardzo rozwinięta. W końcu wyjątkowość tego terenu zawiera się na krańcach Polski, a bieszczadzcy krajanie to wspaniali gospodarze.